Roadtrip

We zijn in de war. Niet alleen ik, wij allemaal. Ik heb dit vaker meegemaakt. Hoe zal ik het officieel gaan noemen... Reisverwarring? Vakantie harde schijf vol syndroom? Rondreis volle hoofden aandoening? Ach, ik zal het maar gewoon uitleggen. Ik vraag net aan Karst wat we gisteren hebben gegaan. Ik vraag het, omdat ik het zelf niet meer weet. Karst begint over eergisteren te praten. Nee Karst, ik bedoel gisteren. Wat deden we toen ook alweer? Dat bedoel ik dus met de termen die ik net noemde. We doen en zien zoveel dingen dat we in de war raken en niet goed meer weten wat nu wanneer was. Dat is ook een beetje de reden voor deze blog hoor, dat we blijven onthouden. En een mooie bonus is dat de verhalen levendig blijven, zodat we zelfs jaren later nog kunnen lachen om onze avonturen.

Vandaag staat onze eerste lange afstand op het programma. We verlaten het gebied rondom Kaapstad en gaan op weg naar het binnenland, richting Oudshoorn. Onderweg stoppen we bij een aantal hoogtepunten. Als eerste Pringlebaai. Even een stukje strand bekijken en hopelijk wat schelpen vinden. We rijden een soort vakantiepark op en proberen de weg naar het strand te vinden. Of eigenlijk hopen we onze auto bij de rand van het zand te zetten en dan meteen het strand op te lopen. Dat is de reden dat ik het 'hier parkeren voor strand' bord negeer en doorrijd de wijk in. Iets met eigenwijs zijn, want je raad het al: we kunnen al snel niet verder en moeten terug. We parkeren de auto en moeten door de duinen lopen. Vandaag wordt het de warmste dag tot nu toe, namelijk 27 graden. We zijn dus gekleed op warmte al is de wind vanaf zee nog een beetje fris. We komen aan bij een klein strandje met weer prachtig helder water. Heb ik al verteld dat Zuid-Afrika de mooiste stranden ter wereld heeft? Of in ieder geval dat ze ergens bovenin het rijtje staan? We genieten even van de rust om ons heen maar moeten ook weer terug. De pinguïn colonie is namelijk de volgende stop op onze route.

We rijden naar Stoney beach. Dat is namelijk de place to be voor de pinguïns. We stappen uit en al snel zie ik ze. De rest volgens mij nog niet. Ik weet dan stiekem ook waar je naar moet zoeken. Stel een pinguïn voor in je hoofd maar dan 10x kleiner. Dat is hoe groot ze hier zijn. Ma, roept vol verwarring uit: zijn ze maar zo klein? Ja, ze zijn echt zo klein, maar wel super leuk al huppend van links naar rechts. Of zonnebadend met hun rug naar de zon. Daarnaast krijgen we als bonus nog wat bever-achtige dieren en massa's aalskolvers te zien. En een prachtig uitzicht niet te vergeten. We genieten even bij het strand in de zon, met op de achtergrond het geluid van de golven die tegen de rotsen beuken. Heerlijk! We maken nog even een groepsfoto in een lijstje, zie de foto's, en maken ons dan klaar voor de lange rit. Er staat iets meer dan 4 uur op het programma. Ik neem het eerste stuk voor mijn rekening. Nu zou je kunnen denken dat rijden niet erg interessant is, maar niets is minder waar.

Onderweg zien we echt van alles. Dat maakt dat niemand echt met zijn neus in een boek gaat zitten maar dat we bij elke bocht ons wel weer verwonderen over iets nieuws. Als eerste hoe men hier te werk gaat. Een groepje mannen staat bij elkaar. Je kunt denken werkoverleg, maar nee dat is het niet. Eén persoon graaft namelijk een gat, de anderen kijken toe. Zo ook de dakdekkers. Er zitten twee mannen naast elkaar op een dak. Eerst denk ik: wat doen die nou? Maar dan zie ik dat 1 iemand met de hamer op het dak slaat en de ander er gewoon ter ondersteuning bij zit. Samen uit, samen thuis.

Dan de wegwerkzaamheden. We moeten zeggen dat de wegen hier super goed zijn. Daar kunnen we in Nederland nog een voorbeeld aan nemen en dan denk ik vooral aan die weg bij het Tag zeg maar. Hoe ze hier werken aan de weg gaat als volgt: eerst kom je een bord tegen dat je snelheid moet minderen. Vervolgens nog een bord. Dan zie je in de verte een man met een grote rode vlag zwaaien. Niets geen automatische borden met pijlen dat je moet ritsen, gewoon een man met een rode vlag. Hij en de pionnen wijzen voor zich. Prachtig systeem zo. Werkverschaffing noemen ze dat.

Al rijdend schieten we steeds verder op en wordt de omgeving om ons heen steeds meer verlaten. We zijn op het platteland beland. Enorme vlaktes. Het ene weiland is bewerkt, het andere niet. Dat maakt samen een geweldig kleurenpalet. De boerderijen die we passeren zijn enorme nederzettingen. Het zijn niet perse arme mensen die de boerderijen houden. Er rijden splinternieuw tractors rond en voor zover ik het kan inschatten zijn het dezelfde als in Nederland. Daarnaast hele grote irrigatiesystemen. Ja, ze hebben het hier wel goed voor elkaar. Buiten de boerderijen is er weinig te zien aan huizen of iets dergelijks. Wat we wel zien is een vrachtwagen die gewoon over de weg rijd met de deur van zijn trailer los. We zien de doosjes zo liggen. Al toeterend probeer ik de chauffeur duidelijk te maken dat hij zijn lading kan verliezen. De auto achter mij doet hetzelfde en komt zover dat de vrachtwagen naar de vluchtstrook gaat.

We komen na een tijdje op Route 62. Een begrip hier. Iets als Route 66 in Amerika. Kilometers met niets tot we ineens een gebouwtje zien staan. Ronnie's s.. shop. Het verhaal daarachter luidt als volgt (toch wel handig als 3 op reis in Zuid-Afrika is geweest): meneer de eigenaar kreeg zeer weinig klanten in zijn boerderijwinkel. Want dat was het. Daarom besloten zijn vrienden om er een pub van te maken en het s-woord in de naam te verwerken, en zowaar het werd ineens drukbezocht. Er is van alles te verkrijgen, met uitzondering van waar hij reclame voor maakt. Iets met de kracht van reclame?

Na het landbouw gebied komen we in de bergen terecht en rijden we over de Tradouw pas met weer prachtige uitkijkpunten. We schieten mooi op totdat er een enorme vrachtwagen met een lange oplegger voor ons rijd. Inhalen is door al die bochten geen optie en daarnaast rijd de verkeerspolitie achter ons dus dan gaan we maar stapvoets verder. We raken hem uitiendelijk kwijt en vervolgen onze weg. We komen aan in het gebied mini Karoo. Het gebied waar het echte grote werk rondloopt wat betreft wild, zoals zebra's, nijlpaarden, olifanten en leeuwen. Ineens ziet Karst rechts iets bewegen en zo waar, daar loopt een kudde zebra's. Tjonge wat een geluk. We kunnen in ieder geval aardig wat dieren afstrepen. Ineens denkt ma ook van allerlei dieren te zien. Kijk hier! En zie daar! We horen het steeds achter ons, maar nee, het zijn steeds stenen in plaats van dieren.

Karst verzucht ondertussen: 'hoe kun je nu rekening houden met kinderen op de weg als je 120 rijd?' Ja, dat zijn de verkeersborden die hier staan, ook langs de snelwegen. Want overal, werkelijk waar je ook maar rijdt lopen mensen over de weg. En dat is niet het enige wat op de waarschuwingsborden staat. Je hebt werkelijk alles. Van vliegende paarden tot apen en ander overstekend wild. En dit is geen grapje. En dan al die plaatsnamen die we op de borden zien:

Welbedacht
Warmbad
Volmoed

En ga zo maar door. De zon is ondertussen aan het dalen en de lucht kleurt langzaam roze. We rijden al 4 uur met om ons heen prachtige natuur die steeds veranderd. Achterin klinkt wederom het geluid van een camera. Steeds weer iets nieuws. We hopen er snel te zijn, maar we gaan het vandaag wederom niet redden om bij daglicht op onze volgende locatie aan te komen. We proberen het elke keer weer, echt hoor, maar het lukt gewoon niet. Een bonus is de prachtige zonsondergang in de achteruitkijkspiegel. En de belofte van het slapen in een tent terwijl er olifanten in de buurt zijn. Hoe mooi wil je het hebben? Daar zien we het bord Buffelsdrift Game Lodge al staan. Overal duisternis, een slagboom en een groot zwaar hek wat dicht zit. Hoe loopt dit nu weer af?