De reis begint!

Inpakken, eindeloos in pakken. En verpakken. Van de grote in de kleine koffer. Weer op de weegschaal, te zwaar. Koffers weer open. Weer overpakken. Föhn hier, stijltang daar. Karst en Gisela die samen op een koffer leunen om hem dicht te kunnen krijgen. Karst die klaagt richting Gisela dat ze niet zo 'machtig overdreven' moet doen, maar die er ondertussen net zo hard mee bezig is. Ik denk dat bijna niemand ondertussen meer weet in welke koffer alles gegaan is. En oh ja, de malaria pillen... de pillen die we last-minute toch nog moesten regelen. In totaal 98 pillen afkomstig van 3 apotheken in de omgeving. Want ja, blijkbaar hebben niet alle apotheken die dingen op voorraad. Wat de pillen betreft gaan de credits naar Gisela. De hele dag druk mee geweest. Zelfs tijdens het avondeten nog sorteren en verdelen. Maar oh, waar was die ene pil nou gebleven? Dan toch alles maar weer opnieuw tellen en verdelen. We hebben ondertussen een heus pillenvrouwtje in ons midden.

Dit is zomaar even een kleine greep uit de voorbereidingen van de laatste dagen. Wie de meeste spanning hebben? Dat zijn ma en Gisela. Hoe ik dat weet? Even geëvalueerd tijdens het eten met de vraag hoe het zit met de spanning/hoe relaxt we zijn op een schaal van 1 tot 10. Karst en ik zitten allebij goed. Een 8. Ma en Gisela zitten wat lager, onder de 6. Maar we komen er wel;)

Vrijdagmorgen dan echt de laatste voorbereidingen. Toch nog weer de koffers open. Iemand die roept: 'het maakt verder niet zoveel uit als je maar Geld, Pas en Ticket hebt'. Een herhaling van hetzelfde en nog een keer, gewoon omdat het leuk is. En dan is Dirk er om ons weg te brengen richting station Zwolle. He he, we zijn weg!

Bijna bij Zwolle... oh, mijn Portemonnee! Ja, toch echt vergeten. Vanwege de privacy zal ik achterwege laten wie het is. Na kort rekenen denken we dat het wel goed komt als het er echt op aan komt. Want kunnen we nog terug? Nee. We moeten de trein halen. Dus door. We redden ons wel.

Op Schiphol lukt alles gelukkig met de koffers. Daarna begint het wachten. Vertraging, 2 uur. Al wachtende zien we dat we waarschijnlijk gaan gourmetten in het vliegtuig. Gate gourmet is net namelijk komen voorrijden bij ons vliegtuig. Een vrachtwagen met voedsel. Dat zal een gezellige stink ..... worden. Maar de sfeer is in ieder geval goed😄

Uiteindelijk, na eindeloos wachten en een vlucht van 11 uur zien we de lichtjes van Kaapstad onder ons verschijnen. Vooral ik ben ben blij dat het erop zit. De man naast mij nam zeker 25% van mijn stoel ook in zijn bezit, omdat hij nogal groot was. Daarnaast moest ik zeker 6x voor hem in de benen. Aardig was hij wel, maar fijn is anders.

Na aankomst en uitstap merken we meteen waar we zijn. Een heuse delegatie donkere mensen op een rij met allemaal naambordjes. Niet 1, niet 2 maar zeker 40! Ja, vind daar je eigen naam maar eens tussen! We worden begroet door een man met een bagage karretje. Ik dacht: erop met die koffers! Maar nee, hij gebruikt het als rollator omdat hij erg mank is. Pinnen lukt niet, na 2 pogingen gelukkig wel. Dan beginnen de instructies. Karst is de enige man die reist met 3 vrouwen dus hij moet voor niemand stoppen met de auto, helemaal niemand. Daarnaast niet 's avonds rijden in verband met overstekend wild. Sowieso zorgen dat je voor het donker thuis bent omdat er momenteel veel bendes actief zijn. Verder geen zichtbare telefoons in de auto anders tikken ze voor het stoplicht de ruit in om hem te stelen. Geen spullen in de auto. Blijven doorrijden. Ja, een beetje bang zijn we wel geworden. Eenmaal de auto opgehaald begint het al. Op een parkeerplaats om half 1 snachts, alleen in het donker. Ik achter het stuur en we krijgen de handrem met geen mogelijkheid eraf. Oh ja, goed om te weten, we rijden links, stuur dus rechts. Maar zowel links als rechts van de stoel geen handrem te vinden. Deuren ondertussen op slot. Ramen ook vergrendeld. Hoe nu verder? Toch maar die man weer opgehaald en uiteindelijk kunnen we gaan. Na al die grote bang maak verhalen zijn we ook allemaal een beetje gespannen in de auto. Het is nacht en een auto voor ons die constant van links naar rechts zwiept en op een gegegeven moment voor ons gaat rijden met zijn alarmlichten aan. Maar nee, we gaan hoe dan ook niet stoppen. Dat hebben we in onze oren geknoopt!

Na een korte rit komen we veilig aan bij het hotel. Gelukkig zijn ze nog wakker en kunnen we al snel ons plekje voor de komende 3 nachten opzoeken. Na bijna 20 uur reizen dan eindelijk op de plaats van bestemming. We zijn op, helemaal op. Maar laat de rest van het avontuur maar komen!