Na regen komt...?

Vol verwachting klopt vanmorgen ons hart. Het plan is om de Tafelberg op te gaan. Alleen zijn we daarvoor ontzettend afhankelijk van het weer. Gezien de luchten van de afgelopen 2 dagen hebben we gisteren al wel 50 opties bedacht voor vandaag. Wat als het mooi weer is? Wat als het helemaal geen mooi weer is. Wat dan? Karst en ik zijn van het beredeneren. Wij hebben de route samen tot in detail doorgenomen, maar met slecht weer de berg op is natuurlijk geen optie. We besluiten het weer af te wachten.

De wekker gaat. Ik blijf demonstratief in bed liggen. Ik wil niet kijken. Wetend dat het waarschijnlijk een hopeloze onderneming is en dat plan 1.0 niet door kan gaan. Na een kwartier toch maar uit bed en het balkon op. En wat denk je? Grijs, grijs, grijs. Zelfs de zee is niet te zien. Nog slechter dan gisteren dus. Ik kruip mijn bed weer in. Plan 2.0 gaat hiermee van start. Dat betekent later opstaan, terug naar Waterfront voor wat noodzakelijke inkopen en dan de fietstour door de stad. Vervolgens een route langs de kust richting Kaap de Goede Hoop.

Na alles ingepakt te hebben, te hebben ontbeten en uitgecheckt gaan we op pad. Ik heb een beetje spanning. We gaan namelijk met al onze spullen in de kofferbak voor het eerst locaties bezoeken. Dat betekent risico voor inbraken met ingeslagen autoruiten. Tweede spanningspunt blijft het weer. Wat betreft het eerste spanningspunt rijden we in de parkeergarage ongeveer drie rondjes, staan steeds stil bij een mogelijke veilige plek, iedereen geeft even zijn mening en we rijden toch weer door. Ja, democratisch zijn we wel. Uiteindelijk parkeren we en begint ongeveer 3 kwartier later de fietstour.

We ontmoeten Peter, onze Nederlandse gids. Hij heeft gelijk een beetje zijn levensverhaal verteld. Kwam uit Nederland, gescheiden in Zuid-Afrika, vervolgens 2 zwarte vriendinnen gehad waarvan hij nu nog met 1 samen is. Doordat zijn vriendin zwart is heeft hij bepaalde belastingvoordelen. Interessant verhaal moet ik zeggen. Oh ja, hij noemt de donkere mensen gewoon zwarten dus voel ik me vrij om dat over te nemen😁 Hij vertelt over de oorspronkelijke bewoners. Hoe de VOC hier aan land kwam en hoe zij onder leiding van Jan van Riebeeck deze plaats mede hebben gevormd. Ondertussen fietsen we van het ene naar het andere historiepunt. Ik zal niet alles noemen.

Wat wel bijzonder was, was de rechtbank. Om de rechtbank heen beveiliging en allemaal donkere mensen die in groepjes lopen te schreeuwen richting de ramen. Op deze manier proberen ze hun maten binnen te laten weten dat ze er zijn en proberen ze de rechtspraak nog een beetje te beïnvloeden. Het tweede opvallende punt is de locatie waar je uitkeringen kunt krijgen. Er staat een mega lange rij voor. Sommigen zullen de hele dag in de rij staan om morgen weer terug te komen, omdat ze niet aan de beurt zijn gekomen. Onze gids heeft zelf ervaring.

Hij vertelt ons ook de andere kant van de Apartheid, wat een goed perspectief is na alles wat we eergisteren hoorden. Nadat de Apartheid werd afgeschaft kreeg de gekleurde bevolking voordelen in tegenstelling tot de blanken. Zo moesten bedrijven een bepaald percentage zwarten aannemen en werden sommige bedrijven verplicht hun inkopen te doen bij bedrijven van zwarte mensen om de bevolking te steunen. Alleen dan wel tegen belachelijk hoge prijzen. Resultaat: er zijn hele rijke zwarten gekomen, waardoor de gedachte dat de blanken rijk zijn en de zwarten arm niet meer opgaat. Onder beide bevolkingsgroepen komt armoede voor.

We zien tijdens de tour veel taxibusjes. De busjes worden bestuurd door de chauffeur, vanzelfsprekend. Daarnaast hangt er de hele tijd een secundant uit het raam die fluit en roept naar mensen waar de bus naartoe gaat om zo mensen te lokken. De chauffeur en secundant zijn afkomstig uit de townships. Ze huren de busjes en proberen zo geld te verdienen. Fascinerend! Wat ook fascinerend is is dat we de hele tijd in het water hebben gefietst. Wat ik daarmee bedoel? Dat onder leiding van de Nederlanders de baai enorm is uitgebreid de zee in waardoor het Kaapse gebied een behoorlijk stuk groter is geworden. We fietsten dus voornamelijk op plaatsen waar vroeger de zee was.

Een schrijnend verhaal was dat van het slavernijplein. Op zondag werden de slaven verhandeld. Ze werden in grote hoeveelheden naar het plein gebracht en vastgebonden aan een boom. Ondertussen was de kerkdienst gaande. Als die eenmaal was afgelopen kwamen de mensen naar buiten en begon de verkoop. Nee, de geschiedenis is niet altijd even fraai.

Tijdens de fietstour begon ik steeds vrolijker te worden. Het klaarde namelijk op!! Ik geef toe dat ik vandaag een beetje irritant werd op den duur, want ik bleef het maar zeggen ook. Kijk hier, blauwe lucht! Kijk daar, de zon begint te schijnen! Tegen de tijd dat de tour voorbij was, was het alleen al weer behoorlijk grijs. Karst bleef hoopvol, daar klampte ik me maar aan vast.

We hebben Kaapstad in ieder geval op een mooie manier verkent. Op zijn Nederlands, per fiets. De gekleurde huisjes die jullie op de foto's zien zijn erg bekend en waren ook erg leuk. Het juiste verhaal erachter weet eigenlijk niemand. Als we het moeten geloven heeft een Amerikaanse filmcrew de bewoners verf gegeven met daarbij de opdracht om elk huis in een bepaalde kleur te schilderen en zie daar, een enorme toeristische attractie. Toch een mooi kleurrijk geheel.

Na de fietstour begon de route langs de kust. We reden het eerste stuk nog steeds in de wolken, maar hoe verder we zuidelijk gingen hoe mooier het werd! De lucht werd alsmaar blauwer en de zon scheen er heerlijk bij. Toen hield ik natuurlijk helemaal niet meer op. Ik was helemaal in mijn nopjes. De rest reageerde steeds een beetje minder op mijn lofprijzingen maar dat hinderde mij helemaal niet. Ik wist dat het vanaf nu prachtig zou worden, omdat ik de route al ken van 8 jaar geleden. (Voor degenen die het niet weten. Ik ben 8 jaar geleden voor 3 maanden in Zuid-Afrika geweest voor een afstudeeronderzoek. Het gedeelte rondom Kaapstad ken ik dus).

We starten bij Houtsbaai. Daar worden de eerste foto's van de kust genomen. We vervolgen de route over Chapmans Peak Drive. Hoe verder we komen hoe mooier het wordt. Steeds even de auto in de berm om een paar plaatjes te schieten en dan weer door. We verwonderen ons over de natuur. Wat een geweldig land is het, ook dit is een stukje van onze aarde. Een heel mooi stukje! Uiteindelijk rijden we naar het meest zuid-westelijke puntje, Kaap de Goede Hoop. Ondertussen komen we steeds meer waarschuwingsborden tegen voor Baboons. Oftewel apen. Wilde apen. Het kunnen agressieve dieren zijn dus afstand houden. We rijden en rijden, maar geen apen. Totdat er ineens allemaal autos voor ons in de ankers vliegen. En ja hoor, daar zijn de apen! Eerst foto's door het raam, maar uiteindelijk doe ik toch de ramen open. Ik ben chauffeur deze middag en onze ramen zijn vergrendeld dus steeds als ik denk dat er iets te fotograferen valt doe ik de ramen omlaag en maken de anderen foto's. Ideaal systeem! Waar ik vooral naar uitkijk zijn de struisvogels. Ook die lopen hier in het wild. Uiteindelijk komen we bij Kaap de Goede Hoop aan en verzucht ik dat we ze helaas nog niet hebben gezien. Maar zo waar, weer de auto's voor ons op de rem. Daar lopen ze. Wat een perfecte middag! Na de foto's van deze dieren bewonderen we het meest zuid-westelijke punt van Zuid-Afrika en vervolgen we onze reis richting Muizenberg. Een bekend strand met gekleurde huisjes. We komen net voor zonsondergang aan en maken de laatste foto's. De middag is voorbij en we hebben alles kunnen doen wat we op de planning hadden!

Eerst eten aan het strand waar mensen bij het laatste zonlicht aan het surfen zijn. Vervolgens tegen beter weten in richting ons volgende onderkomen, al rijdend door het donker. En ja, ik weet het. Eén van de eerste tips op Zuid-Afrikaanse bodem was niet in het donker rijden. Maar ja, we moeten toch verder en er is geen andere optie. Gelukkig zijn het voornamelijk snelwegen en zitten we buiten de grote stad. In het donker zijn niet alle verkeersborden goed te zien. Karst en ik geven dus maar een vrije invulling aan wat ze betekenen. Wit met rood is hoe hard je mag. Als er ineens van 120 80 staat op een blauw bord is het een adviessnelheid. Het zal wel. Wanneer we de snelweg afgaan rijden we in het aardedonker richting Wellington. De straatlantaarns doen het niet. Waarschijnlijk is de stroom eraf. Dat gebeurd dagelijks voor een paar uur. Iets met corrupte regeringen. We komen veilig aan in Wellington, mijn voormalige thuishaven. Uiteindelijke komen we via een offroad route aan bij de wijnboerderij waar de vannacht gaan overnachten. Het uitzicht belooft veel goeds, ook al zien we niets omdat het donker is. De krekels geven ons in ieder geval een gezellig welkom. Eenmaal ingecheckt zien we dat er hier waarschijnlijk zelfs wijn door de waterleiding loopt want het water is lichtgeel. Daarnaast hebben de slimme vogels van het onderkomen de ramen open gezet met de lichten aan binnen. Resultaat... je raad het al: ongedierte.

Ik heb hier ik ieder geval de grootste schik. Gisela heeft blijkbaar een beesten fobie. Er waren beesten, nu zijn ze uit het zicht zijn begint de stress voor haar. Ze spring 1x in de 2 minuten op en krabt aan haar benen. Karst staat ondertussen op verschillende stoelen en zwaait met doekjes om het ongedierte te verwijderen. We hebben hem meteen gebeld toen er een grote sprinkhaan in beeld kwam en als de galante man die hij is controleert hij nu al een kwartier onze kamer. Hij schud de gordijnen en pluist alles uit totdat het stof door de kamer vliegt. We hebben tot nu toe 2 sprinkhanen en een slak. Ach, lief is hij zeker. Gisela heeft zich ondertussen opgesloten in de badkamer. Karst herhaalt nu al 3 keer dat hij echt niet kan zeggen waar die sprinkhaan is gebleven en ik lig ondertussen lachend op het bed. Ach, mooi leven zo.

We hebben hem uiteindelijk gevonden in de lamp. Eerste reactie van Karst, oh gaaf! Dat was niet de reactie die wij in gedachten hadden. Karst pakt ondertussen die handdoek weer. Hij staat op en grijpt, loopt naar buiten, klapt de doek uit, maar ziet de sprinkhaan niet😄 Waar is hij nu? Karst probeert ons maar te overtuigen dat hij er niet meer is door steeds lachend te herhalen dat hij weg is, maar is dat zo?

To be continued...